سرمنزل مقصود

سرمنزل مقصود
غایت معنا و مهمترین مرحله از تکامل انسان در پهنه هستی دستیابی به رشد، کمال و تعالی است.تکیه و توجه انسان به معنویت و اخلاق بستر دستیابی وی بدین مهم است.پایان راه یعنی رسیدن انسان به سرمنزل مقصود و به عبارتی بهتر منزل نهایی، با تکیه و توجه به دو رکن محقق می گردد و آن چنانچه گفته شد معنویت و اخلاق است.به طوری که همه می دانیم کلیه ادیان و مکاتب در جهان بشری در پی یک چیز هستند و آن چیزی جز رساندن انسان به رشد و کمال و تعالی نیست. همه ادیان و مکاتب در صدد سوق دادن نوع انسان به مسیر کسب معنویت و اخلاق اند، چیزی که هست روش های شان با یکدیگر متفاوت است.
تائوئیسم به گونه ای،بودیسم به گونه ای،هندوئیسم به گونه ای،عرفان و تصوف به گونه ای، یهودیت به گونه ای،مسیحیت به گونه ای و اسلام نیز به گونه ای تلاش دارند تا از نوع انسان موجودی معنوی و اخلاقی خلق کنند.ناگفته نماند هر کدام از ادیان و مکاتب یاد شده مشکلات و معضلات خود را دارند و این طور نیست که شخص با اتکاء به هر کدام بتواند به سادگی و سهولت به اهداف یاد شده نائل شود.در اینجا بنا نداریم که در جزئیات هر یک وارد شده و اشکالات شان را بیان کنیم،زیرا پرداختن به این مبحث فرصتی زیاد می طلبد و جای آن در اینجا نیست.
تنها چیزی که نگارنده می تواند در این رابطه عنوان نماید آن است که شریعت اسلام در مقایسه با دیگر ادیان و مکاتب بسیار راحت تر و سرراست تر می تواند انسان را در مسیر معنویت و اخلاق هدایت نماید.این رأی و نظر را نگارنده بر اساس تحقیقاتی که در ارتباط با ادیان و مکاتب دیگر داشته عنوان نموده،و چیزی نیست که از سر تعصّب و تعلّق خاطر به شریعت اسلام عنوان نموده باشد.
دستیابی به منزل مقصود در شریعت اسلام خلاصه می شود در اعتقاد به چند اصل اعتقادی و رعایت اصول و ارزشهای اخلاقی. همین قدر که شخص به این دو رکن ملتزم بوده و جزئیات آنها را به کار گیرد منزل مقصود را درک کرده است.برای دستیابی به منزل مقصود در شرع اسلام نیازی نیست تا از آن همه اصول و ارکان و آموزه های نوع به نوع و بعضاً صعب الوصول که در ادیان و آیین های مختلف عنوان شده پیروی نمود،و دست آخر و در نهایت هم سردرگم و سرگردان ماند.

کریم نافعی فرد
تهران ایران