هوا آفتابي بود، نسيم خنكي از سمت دريا مي‌وزيد. شهروز روي ماسه‌هاي كنار دريا نشسته بود و پاهايش را داخل آب دراز كرده بود. آب دريا جلو مي‌آمد. پاهايش را مي‌پوشاند و آنها را قلقلك مي‌داد و دوباره در حالي كه كف كرده بود به عقب مي‌رفت. همين‌طور كه كنار دريا نشسته بود. اول موهايش را خاراند و بعد انگشتش را روي يكي از دندان‌هايش كشيد و چند بار آن را به سمت بالا و پايين حركت داد. اما خيلي زود غمگين شد و اخم كرد و گفت: (( نه اين دندان حالا حالا ها نمي‌افته)). كمي بيشتر دندانش را به سمت بالا و پايين حركت داد. كمي درد داشت از اين كار دست برداشت. با دست‌هايش ماسه‌ها را مشت كرد و آن‌ها را محكم به سمت دريا پرتاب كرد. دوست داشت هرچه زودتر دندانش بيفتد. بارها به او گفته بودند: اگر دندانت بيفتد از فرشته‌ي مهربان جايزه مي‌گيري.