دریکی از روستاهای زیبای هند پسرنوجوانی بود که دوندگی بسیار زیادی داشت وکسی ازهم سن وسالانش به پایش نمی رسید.
اسم او کبیر بود. چون سرعت زیادی داشت همه اورا تیز پا صدا میزدند.
نوجوانی زیبا باچشمانی درشت و خاکستری هرجا اسم دوندگی یا بالا رفتن از دیوار می آمد؛ نام کبیر زمزمه حرف بچه ها، سوژه و مخاطب آنها می شد‌.
شانزده سال بیشتر نداشت که از دیوارهای بلند با ارتفاع زیاد به سرعت بالا می رفت درمسابقه دوندگی بی نظیر بود.
ولی وقتی این سرعت با شیطنت نوجوانی وجسارتی که خیلی از او بزرگ تربود ترکیب می شد،به دردسر می افتاد.
چندین بار پیش مادرش از اوشکایت کرده بودند؛اما به قول معروف: کو گوش شنوا. کبیر دست بردار نبود.
سیر وسیاحت وتفریحش دوندگی ومسابقه دادن بود بعضی اوقات هم خارج از شهر از کوه های بلند بالا میرفت.
دوستی به اسم علی داشت. علی کمی از او چاق تر به نظرمی رسید با لپ های قرمزی که بیرون زده بودند؛گاهی کبیر برای شوخی کردن با دوستش لپ هایش را می کشید. البته علی هم شوخ طبعی خاص خودش را داشت. بیشتر اوقاتشان درکناره هم میگذشت ورابطه ایی مانند دو برادر داشتند .