از زمانی که ازدواج کرده بود زندگی آرام و بی دغدغه ای داشت. مجموعه ای از سلیقه ها، عادت ها و نیازهایی که همیشه قابل پیش بینی و کلیشه ای بود.
در طول پانزده سال گذشته تمام کارهای ریز و درشت، کم اهمیت و مهم زندگی را با شریک زندگی  اش هماهنگ کرده بود.
شبنم به سن سی و چهار سالگی نزدیک میشد. روزها و شبها در مسیر همیشگی جریان داشت. او یاد گرفته بود آرزویی جز ادامه تحصیل نداشته باشد. با کسی دوست یا رفیق صمیمی نبود. از کودکی از هر کاری منع شده بود. خانواده ی به شدت مذهبیِ او هرچیزی را از دید مذهب ( آنهم مذهبی که زاییده ی تفکر خودشان بود. نه اسلام واقعی ) بررسی کرده و با تعصب خشک و خرافات زیاد مانع انجام بسیاری از آرزوهای او شده بودند. پدرش درک درستی از مذهب و دین اسلام نداشت. و با اصرار روی مسائل جزئی و البته خرافی او را از دین، گریزان کرده بود.
حال بعد از چندین سال که از ازدواجش میگذشت، حتی برای بی اهمیت ترین تصمیماتش خانواده  اش در اولویت بود. مخصوصا فرزندانش که اولویت اول بودند و محور زندگی او را میساختند.