وجد از منازل و حالات سیر و سلوک به شمار می‌‌رود که بعضی عرفا آن را منزل ششم و بعضی آن را مقام بیست و نهم و بعضی میدان هشتاد و نهم می‌دانند که سالک پس از درک آن به شهود حضرت حق نائل می‌‌شود و از آثار کشف و شهود عرفانی است. وجد زائیدة عطش و نتیجة کشف است و از میدان اطلاع، میدان وجد حاصل آید. هرگاه کشف، ناگهان پدید آید و سالک را به خود مشغول سازد حالت وجد را در پی خواهد داشت و گاهی سماع قرآن باعث ایجاد حالت وجد در سالک می‌‌شود. البته وجد اقسامی دارد ازجمله وجد مُلک و وجد لقا. معمولاً عوام برای وجد ارزش زیادی قائل‌اند و با دید مثبت به آن نگاه می‌‌کنند و با مطالعة متون عرفانی متوجه می‌‌شویم که عرفا وجد را از منازل و مراحل و حالات سیروسلوک معرفی می‌‌کنند؛ و هر وجدی جذب‌های الهی است که با هموار کردن راه برای فتح قلعة وجود آدمی، قلعة وجود به تصرف حق‌تعالی درمی‌آید و وجد به وجود مبدل می‌‌گردد. وقتی وجد، به نهایت برسد قلمرو وجود آغاز می‌‌گردد. صاحب وجد نباید وجد را به خود نسبت دهد در این صورت به سرچشمة توحید راه نمی‌‌یابد که گفته‌اند: توحید اسقاط اضافات است. همان‌گونه که وجد مقدمة وجود است، تواج