هورتاش از خواب پرید و گریه کنان مادربزرگش را صدا میزد. او مانند دیوانه ها فریاد می کشید و صدایش در سرتاسر قبیله پیچیده بود. پدر و مادرش هر چه سعی می کردند او را آرام کنند او آرام نمی شد. تقریبا هر شب کابوس می دید. اما هیچ گاه چنین رفتاری را از خودش نشان نداده بود. گویی از کابوس های شبانه خسته شده و به دنبال رهایی از آنها بود.
مردم با شنیدن صدای او هراسان از خواب برخاستند. بچه ها که خیلی ترسیده بودند به آغوش مادرانشان پناه آوردند و بزرگترها برای فهمیدن موضوع از سیاه چادرهایشان بیرون آمدند. همه به سمت استراحتگاه شترها که با حصارهای چوبی بنا شده بود رفتند و دیدند که شتر جوان بی وقفه نعره میزند و دیوانه وار سرش را تکان میدهد.
حمید و قباد باعجله به سمتش رفتند. سرش را محکم گرفتند و با تلاش فراوان توانستند او را روی زمین بنشانند.
وقتی که هورتاش آرام شد و آرامش فضای قبیله را پر کرد مردم پچ پچ کنان به چادرهایشان بازگشتند. حمید و قباد نیز در راه بازگشت با ه