امروزه قضاوت و داوری به عنوان مهم‌ترین روش‌های حل‌وفصل مسالمت‌آمیز خصومات، شناخته و معرفی شده‌اند و به ویژه روش داوری به دلیل دارا بودن برخی امتیازات از جمله صرف وقت و هزینه کمتر و ابتناء بر موافقت طرفین در تدوین آئین دادرسی، با استقبال بیشتری روبه‌رو شده و این مطلب، نه تنها در محیط داخلی کشورها بلکه در فضای بین‌المللی نیز امری پذیرفته شده است. همان گونه که مسئولان قضایی کشور ما نیز به ویژه در دهه‌های اخیر کوشیده‌اند با توجه خاص به امر داوری و خصوصی سازی قضاوت، ضمن کاستن تشریفات ادارای با صرف وقت و انرژی کمتر و نتایج قابل قبول تر به حل‌وفصل خصومات بپردازند. در همین راستا شاهد تصویب مقررات و کنوانسیون های بین‌المللی و ایجاد مراکز داوری هستیم. یکی از این مراکز که به طور تخصصی به ارائه خدمات در زمینه حل‌وفصل اختلافات ناشی از داوری می پردازد، مرکز داوری سازمان جهانی مالکیت فکری می‌باشد. بر این اساس، چالش اصلی این کتاب عبارت است از بررسی مقررات داوری در مرکز حل‌وفصل اختلافات سازمان جهانی مالکیت فکری و بررسی شباهت‌ها و تفاوت های آن با مقررات داوری ایران.