حسن نیت مفهومی است اخلاقی که به طور طبیعی ریشه در ذات بشر دارد و با طبع بشر سازگار است و در تمام دوران های تاریخی مورد توجه و دارای اهمیت بوده است. با این وجود هیچ گاه به اندازه دوران فعلی مورد توجه قرار نگرفته است. چرا که حسن نیت در چندسال اخیر شاید بیش از هر مفهوم دیگری در عالم حقوق قراردادها به گوش رسیده باشد . این وضعیت منجر به اجماع جهانی در پذیرش حقوقی مفهوم مذکور شده است ؛ به گونه ای که برخی از سیستم های حقوقی نظیر آلمان در این راه پیش قدم بوده اند و بقیه سیستم های پیشرفته حقوقی چون فرانسه ، آمریکا ، انگلستان و....... نیز به تدریج به سوی پذیرش مفهوم حسن نیت قدم برداشته اند . کنوانسیون بیع بین الملل کالا نیز از این بحث بی نصیب نماند و پس از بحث و بررسی فراوان در بند 1 ماده 7 کنوانسیون ، مفهوم حسن نیت در حقوق قراردادهای بیع بین الملل را مورد شناسایی قرار داد. بر اساس این بند ، کنوانسیون باید به گونه ای تفسیر و اجرا شود که « رعایت حسن نیت در تجارت بین المللی » ارتقا یابد . اما کنوانسیون در بر دارنده ماده صریحی که طرفین را نیز ملزم به رعایت اصل حسن نیت بداند نیست .