شناخت کیفیت کالاهای تجاری و حق تولید کنندگان آن برای خریداران اعم از واسطه ها و مصرف کنندگان، امری بس دشوار است. جهت تامین چنین شناختی در بازار تجارت از دیرباز استفاده از نام تجاری و علامت تجاری مرسوم شده است. در حقوق ایران حق استعمال علامت تجاری فقط برای کسانی محسوب می شود که علامت خود را به ثبت برسانند و طبق قانون ثبت علائم تجاری، شرکت حق انحصاری پیدا می کند که به موجب آن می تواند از عرضه کالاهای مشابه توسط اشخاص ثالث تحت علائم تجاری که عین یا به طریق گمراه کننده ای مشابه علامت تجاری آنها باشد جلوگیری نماید. در نهایت در حقوق ايران موضوع اجراء را بسيار محدود پيش بيني نموده است و به علت عدم ترسيم و شفاف سازی مصاديق نقض و تصريح آن، بالطبع ضمانت اجراهاي موثر و بازدارنده اي جهت حمايت كار آمد از صاحبان اين حقوق به عمل نيامده است.