آسمون، زمین، طبیعت، خورشید، ماه، ستاره ها، صخره ها، رودها، کوه ها، شاید همه شون توی نگاه ما یه شکل باشه. یعنی این آسمون، روزها روشنه و شبها تاریک. طبیعت به وقت بهار سرسبز و باطراوته و به هنگام زمستون خشک و بی رنگ و روحه. بارون که می باره، برف که میاد، باد که می وزه، درختها که بار میدن، انگار انتظار ما آدمها از همه شون همینه و انگار بدون نگاه کردن به آسمون هم می فهمیم که روزها هوا روشنه و شبها تاریک. درختها توی بهار جوونه می زنن و به وقت تابستون شاخه هاشون پر برگ و بار میشن و به وقت خزون و زمستون، لخت و بی برگ، ولی... ولی یه چیزی این میون خیلی فرق می کنه. منظورم به گذر روز و شب، یا تغییر فصلها، یا خشک و یا سرسبز شدن طبیعت نیست. منظورم به این آسمونه که از کجا ببینیش. از یه پنجره توی یه ساختمون میون یه شهر شلوغ، یا از میون یه حیاط بزرگ و سیمانی با دوتا باغچه ی قشنگ، گوشه ی یه روستای کوچیک. خونه ای که از داخل همون حیاطش میشه کوه نزدیک روستارو دید.