انسانها همیشه در جستجوی چیزی فراتر از محسوسات ظاهری بوده اند و شاید به همین دلیل میل به کشف دنیاهای ناشناخته همواره در انسان جریان داشته و دارد. رسیدن به خوشبختی و سعادت، هدف غایی و نهایی اوست، در پی رسیدن به این هدف تشنه و سرگردان و حریص به دنبال آب حیات سعادت در کوچه و پس کوچه های جهان فرم ها می گردد. هر چه بیشتر به دست می آورد غم از دست دادن هایش بیشتر می شود و دردی جانکاه را تجربه می کند.
مولانا با نگاه تیز بین خود درد بشر را شناسایی کرده و چون پزشکی حاذق، داروی مناسب حالش را تجویز کرده است.
با درد بسـاز که دوای تو منـم در کس منگر که آشنای تو منم