از سال های دور به مسافرخانه علاقه داشتم. حالا می فهمم چرا. من مسافرخانه دار آفریده شده ام. مسافران می آیند و می روند اما هیچکس برای ماندن به مسافرخانه نمی آید. نمی توان از مسافرخانه دار خواست بدون مسافر گذران کند.عده ای می آیند. مدتی خستگی در می کنند. خوش می گذرانند و بعد می روند تا به زندگی های سابق برگردند شاید هم زندگی جدیدی شروع کنند. این مسافرخانه دار است که با خاطرات آن ها تنها می ماند. او جای دیگری برای رفتن ندارد. مسافرخانه خودش محلی برای زندگی هم هست و از آنجا که شغلش بیست و چهار ساعته است باید همیشه در محل کارش آماده باشد. مسافرخانه هر روز کهنه تر می شود. مسافرخانه داری که در دل از خودخواهی مسافران رنجور است اگر خواستار ماندن آن ها باشد از خودخواهی اش نیست؟ آن هم وقتی خودشان نمی خواهند. آن هم وقتی بلد نیست میزبان دائمی خوبی باشد…