قدمت دانش پزشکی به قدمت خود انسان است و در واقع از همان روزی که آدمی در صدد رفع شر زحمت و درد از خود بر آمده است تاریخ طب و پزشکی شروع می شود. در زمان های قدیم به پزشک کاهن گفته می شد و بیمار بهبودی خود را در کنیسه جست و جو می کرد که کاهن افسونگر با خواندن ورد و جادو تلاش می کرد تا خشم خدایان را که علت بیماری می دانستند فرونشاند. در نتیجه ی همین قداست و راز آلودگی حرفه ی پزشکی، رابطه ی پزشک و بیمار رابطه ای برابر نبوده است. پزشک اراده ای مقتدرانه و آمرانه داشت و مسئولیت برای او جایگاهی نداشت. امروزه از افسونگری و غیب گویی، درعمل چیزی برای پزشکان باقی نمانده و از طرفی با پیشرفت روز افزون علم پزشکی روابط پزشک و بیمار گسترش یافته است به طوری که اقتضا می کند تا ساز و کار مناسب در نظر گرفته شود که بر اثر آن امنیت جانی و سلامتی بیماران تامین گردد و پزشک با تقصیر و کوتاهی خود، جان و تن بیماران را به مخاطره نیفکند و پزشک خطاکار مسئول باشد و جامعه نیز از خدمات پزشکان محروم نگردد.