درگیر قد بلند شده و نشده، بینی پف کرده و قرمزی لپ بودم که سیندرلای قصه، مرا با خود همراه کرد.
چشم آبی و موی بلوند که نداشتم؛ اما توهم غریبی در درونم فریاد می‌زد: نگران نباش، می‌شوی.
در بازی رفتم، با تمام جزئیات بازیگر قصۀ خودم شدم.
روزها بعد از مدرسه، کار و آواز و لبخند و مهربانی با حیوانات...
نه، نه ببخشید، حیوانات را بی‌خیال شوید! ما اهل مهربانی با حیوانات نیستیم. یادم می‌آید پدرم یک گوسفند برای قربانی تولد تنها پسرش خریداری کرد و از شدت ترس به خانه آورد، کم مانده بود یاد ایام کودکی را زنده کنم. منظورم ایامی است که کنترل دست خودمان نبود.
خلاصۀ سیندرلای درونم با حفظ آناستازیای درونم (خواهر ناتنی سیندرلا همان بدریخت و بداخلاق) یکسری از چیزها را انتخاب و بقیه را حذف کرد.
دختر بزرگ خانواده بودم و باید کمک حال مادر بیمارم می‌بودم. تفاوت سنی کمی با مادرم داشتم. بیماری ام اس توان کار را از مادرم می‌گرفت، به خاطر همین یک لیست از کارهای خانه داشتم و هر روز انجام می‌دادم و تیک می‌زدم. پدرم هم برای هر کاری مبلغی تعیین کرده بود و بابت کارها هزینه‌ای می‌داد. این اولین منبع درآمد من بود. حتی باب