در دو قرن اخیر مدیریت تولید و عملیات به عنوان یکی از فاکتورهای مهم در رشد اقتصادی کشورها مطرح بوده است. دیدگاه سنتی در رابطه با مدیریت تولید در قرن هجدهم شکل گرفت یعنی هنگامی که آدام اسمیت به این نتیجه رسید که اختصاصی کردن کارگران، تولید را افزایش می دهد. پیشنهاد او این بود که کارها به
وظیفه های ریزتر و کوچکتر تقسیم شوند؛ سپس هر وظیفه مجزا به یک کارگر مجزا اختصاص داده شود. او معتقد بود این کار منجر به افزایش مهارت کارگران در انجام وظایف، در نتیجه بالا رفتن سرعت و کیفیت محصول نهایی خواهد شد. در اوایل قرن بیستم، تیلور تئوری های اسمیت را به کار گرفت و مدیریت علمی را پایه گذاری کرد. از آن پس تا سال 1930 تکنیک های زیادی مطرح شدند که هر کدام به گونه ای دیدگاه سنتی را ارتقا دادند.
مدیریت تولید وعملیات فرایندی است که در آن منابع مختلف مورد استفاده در بخش های مختلف سازمان به منظور ایجاد ارزش برای کالا / خدمت تحت شرایط کنترل شده بر اساس سیاست های سازمان، تبدیل و ترکیب می شوند. بنابراین مدیریت تولید و عملیات بخشی از سازمان است که بر چگونگی تبدیل مجموعه ای از ورودی ها به کالاها / خدمات مورد نظر