واقعیت این است که علی رغم ارزش معنوی فراوان این آثار، آنها همواره در معرض صدمه و غارت قرار می گیرند. حتی پاره ای جرایم باعث می شوند که آثار تاریخی یا به کلی نابود شوند یا بر اثر اقدامات غیرکارشناسانه به شکل و ماهیت این آثار لطمه وارد شود. برای مقابله با چنین اعمالی در قوانین کشورهای مختلف تعدی به آثار ملی جرم شناخته شده است. جامعه بین المللی نیز از این موضوع غافل نمانده و قراردادهای بین المللی مهمی در این زمینه به تصویب رسیده است که از جمله این قوانین در سطح بین المللی می توان به کنوانسیون های 1970 (اتخاذ تدابیر برای ممنوع کردن و جلوگیری از ورود و صدور و انتقال مالکیت غیر قانونی اموال فرهنگی) و 1972 (حمایت میراث فرهنگی و طبیعی جهان) همچنین قطعنامه ونیز، منشور آتن و ... اشاره کرد