قصه نوشتن اين خاطرات خود حكايت جالبي است. من در مأموریت بودم و مشكلات عديده جانبازي و دردهاي مستمر و شديد آن، مرا ناچار كرد كه دل به تيغ جراحي بسپارم و هفت عمل سنگين جراحي را طي يك ماه روي پا، كمر و شكم انجام دهم و درعینحال در آن دوران، بایستی وظايف محوله مأموریت را نيز به نحو احسن به اتمام میرساندم . شهريور 1395 بود. به ايام هفته دفاع مقدس نزديك ميشديم و روي تخت بيمارستان از درد به خودم میپیچیدم كه صداي دريافت يك پيام كوتاه من را متوجه تلفن همراهم كرد. در يك گروه تلگرامي عضو شده بودم كه اكثراً بچه هاي جبهه و تماماً لرستاني بودند. يكي از دوستان كتاب “بلدچي” اسماعيل سپهوند از بچه هاي واحد اخلاص [اطلاعات و عمليات لشگر 57 ابوالفضل(ع)] را همرساني كرده بود. من هم كه در زمان جبهه عضوآن واحد بودم، چند متن به ویژه متن “بيا تا برويم” را براي بلدچي نوشتم. دوستان اصرار كردند باز هم بنويسم اما به خاطر وضعيتم نميتوانستم ولي آنها دست بردار نبودند، لذا تصميم گرفتم كوتاه و مختصر ولي پرمحتوا و بر اساس واقعيات، بدون کوچکترین کم و زیادی در موضوع و در قالبي جديد، خاطرات را بنويسم.