در شریعت اسلام معاملاتی که بین مردم واقع می شود به دوصورت انجام می پذیرد برخی از این معاملات به صورت ایقاعی واقع شده و برخی دیگر به صورت عقد واقع می شوند و همین عقود منعقده نیز به دو دسته تقسیم می شود عقود لازم و عقود جایز؛ فقها در بیان توضیح این دو قسم فرموده اند: «عقد لازم آن است كه هيچ يك از طرفين معامله حق فسخ آن را نداشته باشد مگر در موارد معيّنه». و در تعریف عقد جایز فرموده اند: «عقد جايز آن است كه هر يك از طرفين بتواند هر وقتى بخواهد آن را فسخ كند». یکی از عقودی که فقها آن را جزء عقود لازم می دانند عقد نکاح می باشد.
عقد نکاح نیز در میان عقود از جایگاه اجتماعی، اخلاقی، مذهبی، و فرهنگی خاصی برخوردار است. بر همین اساس شارع و قانونگذار آن را بر احکام و شرایط ویژه ای استوار ساخته که از سایر عقود متمایز است. در قانون ایران نیز قوانین مربوط به حقوق خانواده از زمره قوانین امری و اجتماعی محسوب می شوند که قانونگذار با نگاهی دقیق و کامل –حتی متأثر از حقوق بین المللی- آن را لحاظ کرده است.
از اینرو طرفین این قرارداد به سادگی نمی توانند اراده خود را جایگزین اراده شارع و قانونگذار کنند، و پا ر