ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﻛﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻛﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ، ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ، ﺭﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮگ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﺳﺖ. ﻣﺪﻳﺮ، ﺭﻭﻧﺪ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻜﺎﭘﻮﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﺗﺤﻮﻝ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺸﻪ ﺍﻯ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻛﺎﺭﻛﻨﺎﻥ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ ﺍﺭﺷﺪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﻛﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ بزرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻳﻰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺄﻛﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﻼﺵ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﻭﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻃﺮﺍﺣﻰ ﻭ ﺗﺪﺍﺭﻙ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺟﻬﺖ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺷﻜﻮﻓﺎﻳﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﻯ ﻛﺎﺭﻛﻨﺎﻥ، ﺑﻪ ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﻰ، ﺧﺸﻨﻮﺩﻯ، ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻛﺎﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ.