شاید بارها از کنار دیگران گذشته‌ایم درحالی‌که جز یک تصویر لغزان و گذرا از آن‌ها در ذهنمان چیزی باقی نمانده است. دیگرانی که در حال روایت داستانی برای هم‌صحبت خود بوده‌اند. شاید در این لحظه به خود گفته باشیم که این داستان زندگی ماست که شنیدنی، دردناک و یا عجیب است. قهرمانان سه داستان این مجموعه، هر یک‌بر همین باور هستند. آن‌ها بر روی سه نیمکت یک پارک نشسته‌اند و ماجرای خودشان را روایت می‌کنند. آن‌ها گمان می‌کنند که قصه ي آن‌هاست که درخور توجه است و آنچه برای دیگران رخ‌داده است، ارزش شنیدن ندارد. به نظر شما حق با کدام‌یک از آن‌هاست؟ شما به‌عنوان خواننده کدام‌یک از این داستان‌های واقعی را منحصربه‌فرد و عجیب می‌یابید؟