احمد و مسلم مرا یاد دوران کودکی و نوجوانی ام می اندازند.
احمد سه سال کوچکتر از من بود و مسلم سه سال بزرگتر. عصر، عصر سنگینی فشار ظالمانه ی استکبار بر گرده ی مظلوم استضعاف بود. و ما یاد گرفته بودیم هرچه هستیم و در هر سنی، کارگر هم باشیم. درست مثل بزرگتر ها که پدر بودند و کارگر، مادر بودند و کارگر.
پدر هر دوی ما برای زیر پا له کردن دیو فقر و بیکاری، با پای پیاده از آذربایجان شرقی تا ورامین آمده وکارخانه قند تازه تأسیس در این شهر، ترمز پیاده روی آن ها را کشیده بود. چندی بعد آلونکی خشت و گلی درست کرده و زن و بچه را هم کوچ داده بودند به این جا.
تمام روزهای سال بی وقفه در کارخانه کار می کردند و بعد از تعطیلی، شیفت دوم و سوم کارشان در مزارع کشاورزی و دیگر کارهای روزمزدی تازه شروع می¬شد.