لب‌های آقای ملک ‌پور به بخیه نیاز داشت. چقدر خوب بود که همه او را می‌شناختند، دکتر و سه پرستار مثل پروانه به دورش می‌چرخیدند. باید زودتر حالش خوب شود تا یک گوشمالی حسابی به قادر پسر بزرگم بدهد. پسرک پول‌پرست! ادّعای مالکیت سهام من را دارد. فکر کرده شهر، شهر هرت است. نمی‌داند که سازمان بورس سهام یک شخص را به راحتی به شخص دیگری نمی‌دهد. (هرگونه جابجایی سهام بین اشخاص منحصربه خرید و فروش در سامانه ی آنلاین بورس است.) اصلاً خواست خدا بود که با آقای ملک‌پور مدیر شعبه‌ی کارگزاری ابن‌سینا آشنا شدم. شاید هر شخص دیگری بود با پیشنهاد چندرغاز پول، اطّلاعات سهام من را به این پسر نمک‌نشناسم می‌داد...