هر فلسفه با دو پرسش سر و كار داشته است: واقعيت عبارت از چيست و چگونه به پيدايى آمده است؟ و پس از نخستين يونانيان، هر فيلسوفى مجبور بوده است به پرسش باز هم ديگرى پاسخ بدهد: واقعيت چگونه شناخته مى‏شود؟ پاسخ‏هاى داده شده به اين پرسش‏هاى بنيادى، سرشت فلسفه و جايگاه فيلسوف را تعيين كرده است.
از آغاز پرداختن به فلسفه دو ديدگاه اصلى در مورد اين مسائل به پيدايى آمده است: ماترياليستى و ايده ‏آليستى. هگل در تاريخ فلسفه‏ ى پيشگام خود اعلام كرد كه «در سراسر تاريخ تنها يك فلسفه وجود داشته است كه اختلاف‏ هاى معاصر جنبه‏ هاى ضرورى يك مكتب را تشكيل مى‏ دهند.» مسلماً در تمايز با شكل‏هاى ديگر فعاليتِ انديشگى، فلسفه‏ورزى ويژگى‏هاى مشتركى را حفظ كرده است كه از يونانيان تا به امروز ادامه داشته است. اما اين فرايند تعميمِ تفكر در بنياد، وحدتى از تنوع، و سرانجام تقابلِ شيوه‏ هاى تبيينِ عقلانىِ عالم كائنات بوده است. روش ماترياليستى در يك قطب، روش ايده‏آليستى در قطب ديگر.