«انسان چیست؟» این پرسشی بود که من در بیست‌سالگی تصمیم گرفتم عمرم را صرف یافتن پاسخ آن نمایم و هنوز هم در مسیر یافتن پاسخ این پرسشم. اما تاکنون‌که ۴۵ ساله‌ام در این کوشش به دانایی‌هایی دست‌یافته‌ام، که این کتاب دربردارنده‌ی آن دانایی‌هاست. ابتدا این‌گونه تصور می‌کردم که پاسخ پرسشِ «انسان ‌چیست»، را باید در ترکیب یافته‌های علومی از قبیل علوم اجتماعی، روانشناسی و زیستشناسی بیابم؛ اما در مسیر این پی‌جویی‌ها دریافتم که این علوم از «انسان دیگر» سخن می‌گویند و تمام دانشمندان این علوم متوجه «بیرون» هستند و اساساً کاری به «درون» ندارند. من از پاسخ‌های آن‌ها «خرسند» نشدم و بلکه ناخرسندی‌ام بیشتر شد.