میرزا نظام الدین شیرازی فرزند امین الدین حسین در سال (227 ه. ق) در شیراز متولد شد. او از سادات شیراز و مشهور به نظام دستغیب بود. وی در آغاز جوانی با دانش های زمان آشنا شد و در خط نستعلیق و علم موسیقی مهارت یافت. در زمینۀ شاعری از شاگردان امیر محّمد مؤمن عزّی فیروز آبادی بود و در تربیت استاد در شعر مهارت یافت، چنان که در جوانی به شهرت قابل توجهی رسید. او در جوانی از دایرۀ زندگانی خارج و اوراق حیاتش از نظام بیرون شد و کم بودن اشعارو آثارش به همین سبب است، چرا که شاعری با این قدرت طبع و جودت قریحه اشعارش بیش از این باید باشد. نظام با نصر آبادی ( ۱35۳ ه. ق) معاصر بود. در شیراز به سال (۱3۲2 ه. ق) درگذشت و مزارش در حافظیه است. دیوان اشعار او شامل: ۱5 قصیده، ۱5۲ غزل، 26 رباعی، ۳ ترکیب بند، ۳ قطعه، ۱ ترجیع بند و ۲ ساقی نامه است در حدود سه هزار بیت، که شخصی به نام حیّان مالی اشعار او را جمع آوری کرده است.